Таа вечер повторно чекав твој повик

Таа вечер повторно чекав твој повик. Истоштена, уморна и заглавена помеѓу два ѕида се надевав дека ќе дојде време кога ќе можам да го слушнам твојот глас кога и да посакам. Го кревав телефонот и спуштав. Сеќавањата ми доаѓаа како бура, бришеа се` што имавме јас и ти и ме потсеќаа дека всушност не ми припаѓаш. Колкава штета, беше толку мој, а толку туѓ. Ти лежев на градите, а срцето ми беше недостапно. Заробено, чукаше за друга, заспиваше и се будеше со неа додека јас го собирав данокот на љубов кој останал непотрошен после туѓите допири на твоето тело. Јас не се лутев, веќе одамна научив да чекам и да не бидам приоритет во твојата листа на обврски. Бев свесна дека вредам повеќе, но тоа беше единственото нешто во кое верував. Знаев дека твоите ветувања се лажни, но го сакав начинот на кои звучеа. Бев повеќе осамена отколку твоја, повеќе тажна отколку исполнета со искрени насмевки, но ги сакав оние моменти кога можев да те имам само за себе. Ги броев минутите и секундите во кои ти никогаш не дозволи целосно да ми се предадеш. Твоите кратки бакнежи исполнети со страв и немоќ, погледите кои избегнуваше да ми ги упатиш во очи бидејќи во нив криеше милион други за кои јас можев само да претпоставувам, понекогаш ме кршеа на пола. Те испраќав кај неа повторно и се враќав во домот на моите солзи кои никако не знаеја да стават крај. Ниту да ме утешат. Твојот мирис на туѓи прегратки го чував со денови непроветрен, твоите кошули кои ги крадев среде ноќ ги гужвав во соништата од фантазии. Твојот чекор го слушав насекаде, иако толку ретко беше вистински. Твојот дом беше таму далеку, заробен помеѓу нејзината љубов и твојот очај, нејзината грижа и твојата совест. Јас бев само бледа сенка која исчезнува кога паѓа ноќта. Ти мислеше дека повеќе ме нема, а бев насекаде. Те чувствував и кога беше потполно нејзин, го слушав крикот на твојата немоќ кога јас ти бев потребна, а не можеше да ме имаш. Те тешев кога тагата го совладуваше твоето срце, бидејќи знаеше дека секогаш сум тука за да те пречекам. Секогаш стоев на прагот за да ми се вратиш. И секогаш болката откорнуваше се` поголем дел од моето дело. Твојата појава ме уништуваше и повеќе не бев своја. Станав твоја дури и откако ќе заминеше. Дозволував да ме носиш со себе како амајлија која те штити од неволји. Бдеев како ангел чувар над твојата глава, дури и тогаш кога не смееше да ме допреш. Јас живеев за тебе, а никогаш со тебе. Се изгубив себеси обидувајќи се да те добијам тебе. И сега пиејќи го горкото кафе кое потсеќа на твојот вкус потполно сама, сфатив дека животот без тебе е токму таков. Горчлив, невкусен и темен. Но, уште колку голтки ќе треба да проголтам за да ја здогледам светлината на животот со тебе?

-Кристина Цонкинска, 2015