Играта заврши!

Следниот пат кога ќе ме погледнеш во очи и ќе сфатиш дека се’ завршило, немој да ми бараш образложенија. Ме знаеш. Не сакам објаснувања, изговори и лигави оправдувања. Сигурно нема да застанам за во фаца да ти ги положам сопствените грешки за кои си свесен и повеќе од што треба. Само да прашаш, ради- реда. Да не испадне „си замина дечково без збор“. Не се мачи воопшто. Добро го знаеш она затишје во мене после кое следува бура. Доволно сум паметна за да сфатам каде не припаѓам. Мудра за да заминам пред да бидам напуштена. Созреав за да знам кој би ме држел за рака, а кој на дланка. Кој би ме оставил, а кој би ме измамил. Тебе не знам во кои да те сместам. Ти си оној неуморлив играч кој самиот не умее да распознае што му прави ќеф, а што гнев. Знам дека заборави, оној ден точно ти потенцирав: со мене не се почнува игра, бидејќи нема да ти се верува во сопствените очи на кој начин знам да ја завршам. Затоа, последното правило на играта е без прашања. Ослободи ми го патот да поминам, а потоа остани огорчен од слаткиот пораз. Кога ќе ми стане сеедно, веќе е доцна да смислуваш нови потези, драги. А старите, многу добро ти ги имам совладано!


-Кристина Цонкинска, 2014

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Не се плаши да изгубиш погрешни луѓе!

Image
Ама, како што се рекло љубомората е болест, па и да не речам епидемија од која се заразуваат луѓето едни од други. Ако на еден почнеш да му сметаш, автоматски и друштвото негово те мрази. Па фамилијата негова те колне, па роднините нивни те презираат. А, ти седиш и грешката во себеси ја бараш. Се чувствуваш и омразена. И невредна. И неважна. Ама, чекај. Немој, другарче. Немој! Не се плаши да изгубиш погрешни луѓе, како што погрешните луѓе не се плашат да те изгубат тебе. Залудно правиш добрини, кога од бел лист со црна дамка, само дамката ти ја гледаат. Остани присебна. Остани посебна. Не се плаши од нив. Тие, тие сите што ти викаат дека не можеш, тие се плашат дека можеш. Тие не можат. Тие мислат дека можеш. Тоа нив ги убива. Твојата моќ немоќни ги прави. Не, не слушај што другите зборуваат. Слушај се себеси. Тој глас е најдлабок, тој глас е најтешок за слушање, а најгласно вреска, најтивко шепоти, најмоќна порака ти испраќа. Не стравувај дека ќе ги изгубиш нив, бидејќи нив никога...
Read more

„Љубов“ те потпишав

Image
Те испишав на празен лист. „Љубов“ те нареков. Нели е рано? Каде брзаш? Трчавме низ планинските патеки, и на животот му се смеевме, потписи на нашите срца си ставивме, и тетоважа на голиот грб. Не мислев дека ќе е волшебно. Не мислев дека нема да знам што друго да додадам до името твое. Љубов само напишав. Па, нели писателите се тажни луѓе? Да, и кога престанат да бидат тажни, престануваат да бидат писатели. Па кој би рекол? Твоите очи приказна ми пишуваа. Те сакав и копнеев по тебе кога толку близу ми беше. А далечините, тие хоризонтите ми ги стеснуваа. Тие во темните ноќи стихови ми пишуваа. Кој би рекол, љубов? Кој би рекол дека ние? Седевме на работ на нашите животни стории, кажувавме двосмислени работи, пиевме ладно пиво и меѓу срцата врели воздишки испраќавме. Ми рекоа еднаш порано дека среќата доаѓа еднаш во животот. Доаѓа за да те убеди дека претходно не си знаел што е среќа. Да ти докаже дека постојат нешта поголеми од најголемите. Дека постојат љубови над љубовите. Срца над с...
Read more

Ако јас сум прашање, измисли одговор..

Image
Ако те праша.. А, ќе те прашува. Многу ќе прашува со прашален сјај во очите. Не е тој јас, ќе се интересира. Злато, нема да жалиш никогаш. Ако те праша зошто таа песна ја пееш со горка сласт на усните, потисни го под забите мојот лик, проголтај ме, излажи. Речи дека ти е омилена. Не кажувај зошто. Речи му дека на него те потсеќа. Речи дека со таа песна ти влегол во срцето. Ако те праша од каде тој сјај во очите додека тивко стиховите ги шепотиш, прегрни го. Тивко за мене заплачи и речи му дека си среќна со него. Тогаш и за мене насмевни се. За мене и за оние што ме љубат, бидејќи ти никогаш не беше дел од нив. Повторувај си дека ме мразиш. Навидум и треба. Јас сум тој кој се лажеше дека никогаш нема срцето да ми го кочат тие твои зелени очи. Те слушав, во далечини како објаснуваш, со рацете мавташ, со гласот ги сопираш другите да зборуваат. Грутка во грлото ми застануваше. И, ќе се појавев. Како гром од ведро небо, како цвеќенце кое од под снегот подига глава. Јас сакав да те гал...
Read more