Девојката со ледено срце

Каде брзаш кукло? Каде си тргнала со толкава вознемиреност? Погледни се, не личиш на себе. Каде е онаа насмевка за милион долари? Каде е она пристојна облека и деталите кои го отсликуваа твојот стил? Ги заборави некаде. Некаде далеку ги остави оставајќи ја и својата гордост. Го паузира сопственото „јас“, за едно туѓо „ти“. Замени се` за едно лажно „ние“. Дозволи некој да ти го поклони светот, но остана без својот. Прифати да немаш ништо, а да го имаш него. Но, дали го имаш? Дали ти припаѓа токму тебе или сеуште се трудиш да му излезеш во пресрет? Трчаш ли сеуште за да го стигнеш во чекор? Се бориш. Се бориш со сите други кои се обидуваат да допрат до него. Се плашиш. Бидејќи знаеш дека тој допира до сите други. Стравуваш. Бидејќи никако да допре до тебе. Тогаш каде си тргнала? Ќе го запреш ли? Ќе те забележи ли тебе, ако не ги забележува другите? Ќе се заљуби ли во тебе ако не постои друга девојка? Избриши го правот, принцеза си. Зарем толку брзо се претвори во слугинка? Зарем забора...

Не дека нема да ти недостига. Далеку од тоа. Ќе ти треба во секој момент за да ја пополни онаа чудесна празнина која остана после неа. Ќе ти треба искрена прегратка во тивките часови кога сакаш да побегнеш и од сопственото срцебиење. Тогаш кога ќе ја гледаш како се смее, некаде со други луѓе, некаде на нови места и со стари пријатели. Ќе ја здогледаш насамо како зрачи од самодоверба, како го поздравува твојот пријател и гледа низ тебе. Гледа нешто преку тебе. Не те избегнува, само не те забележува. Ќе те снема како ноќ пријателе. За секунда ќе се избришеш од нејзиниот видик. Најлошото од се, друже е што тогаш нема да можеш да бидеш идиот. Ќе сакаш да се вратат тие времиња, ама како се вика-круг си е круг. Прво нема да ја гледаш кога е тука, а потоа ќе ти биде пред очи дури и кога ја нема. Тогаш ќе биде доцна за да речеш дека вреди. Некој веќе одамна го знаел тоа. Некој веќе го искористил тоа. Не е секој ти, пријателе. Не секој уништува се` што ќе допре, па го прашува „дали си добро?“. ...

Јас мора да се правам дека не те сакам. Мора да глумам дека не ме болиш. Мора да не те гледам, кога најмногу сакам да те видам. Мора да те избегнувам, кога најмногу сакам да те сретнам. Мора да знам дека следува најлошото, откако ќе дочекам да се случи најдоброто. Јас мора да мислам дека сум те заборавила. Мора да навикнам дека имаш насмевки за други, љубов за други. Само за мене немаш ништо. Мене би ми биле доволни твоите две празни дланки, но и тие ги немам. Јас ништо немам. Кога те немам тебе, ништо немам. А ти го знаеш тоа. Ти само наоѓаш добар начин тоа да го искористиш. Ти си само умешен во играње игри. Јас сум само немоќна да одолеам. Јас сум само уморна да го вртам истиот круг. Уморна сум да чекам нешто што знам дека никогаш нема да дојде. -Кристина Цонкинска, 2014

Не си ти победник. Ти не постигна негативен ефект со тоа што ме уништи. Ме распарчуваше на делови смеејќи ми се зад грб, додека јас се градев одново и ги поставив најважните темели на мојот живот. Застанав цврсто на нозе и се издигнав висок о над тебе. На еден начин созреав. Ти ми беше најголема мотивација тогаш кога најмалку очекував да бидам мотивирана од тебе. Со тоа што ме повредуваше, ми докажуваше дека не смеам да бидам повредувана, дека заслужувам подобро, најдобро. Ти ми покажа дека треба да го сменам и правецот, не само насоката. Ми влеваше надеж дека еден ден ќе дојде некој кој ќе знае да го изложи најдоброто од себе, а и од мене. Гледајќи те од се` поголема и поголема височина, сфатив дека се издигнувам. Дотогаш не знаев. Веројатно ти ми беше пречка за да се докажам себеси во вистинското светло. Едно скалило погоре ми ја зголемуваше среќата и самодовербата за еден тон. Јас ја создадов хармонијата на моето секојдневие. И воопшто не се каам што некогаш тоа секо...

Немав одговор на твоето прашање. Веројатно го знаеше, или сакаше да биде таков каков што го замислуваше. Дури и да те излажев немаше да те предомислам. Затоа само терав инат. Затоа само одбивав да го признаам тој факт бидејќи во секој момент ти давав доказ дека си во право. И во овој момент, додека го пишувам ова, храбро стојам зад себеси и зад своето срце. Храбро стојам зад одлуките и ветувањата. Да се откажам не ми доликува, да навалувам исто така. Вистината е само во моите зборови, во тие кои ти знаеш да ги прочиташ, или можеби никогаш не ги читаш. Еден ден ќе останат само тие, да ја кажат целата вистина. И не е важно што зборуваат луѓето, кога мојата совест зборува посилно од нив. И не е важно колку месеци или денови ќе поминат кога повторно ќе се навратам на тој датум, и на тоа место. Важно ми е дека ќе се навраќаш и ти, кога во некои часови од ноќта ќе го чуеш срцето и прегратката во која ги слушавме меѓусебните срцебиења. Се плашев од себеси. Се плашев и од тебе, се плашев да п...

Дождот почна да врне од нигде никаде. Ги отворив очите и додека сфатив што се случува веќе беше надојден нов бран кој го избришал стариот. Дури да трепнам повторно се променија капките за милисекунда и се откажав од обидот да ги врежам во п огледот на моето сценарио. Да имаше подобра споредба, би ја направила. Можеби имаше, но во овој момент единственото нешто што ме асоцираше на тебе беше брзината, и промената. Ти беше како овие капки дожд кои навидум беа исти, а всушност секогаш различни. Ти се променуваше за момент. Во еден миг чувствуваш радост, во следиот си заробен од тага, а веќе во наредниот ниту самиот не знаеш што чувствуваш. Јас уште помалку. Кон мене беше исто. Пет минути ладен како камен, следните две три бев како единствена девојка во твојот живот, за да во продолжението заборавеше дека постојам. И така по себе варираше мојата надеж. Се чудев кога ме прашуваа зошто сум неизвесен песимист кога се работи за тебе. Нели беше очигледно. Се спремав за најлошото,...

Јас сум само млада и неискусна. Девојка со ледено срце која се откажа од сопствените чувства. Јас сум марионета на својата мелодрама. Се грепчам со ноктите по стрмнините на животот, верувајќи дека така за сламка ќе го спречам падот кон дното. Ако ме прашате зошто го затворив срцето, нема да ви одговорам. Не знам ни јас. Само тишината знае. Онаа ноќна тишина која поставува прашања, а не ги знае одговорите. Но, таа нема да ви каже. Таа никогаш не зборува, иако нејзините зборови премногу болат. Таа нема што да каже, а има премногу за кажување. И таа како мене не ги сака прашањата. Затоа често избегнувам да го раскажувам мојот живот. Одличен сум слушател, слушам се` освен ехото на мојата душа. Често тие правци се разминуваат и никогаш не се среќаваат. Премногу знам, а премалку практикувам. Многу учам, а сепак ништо не научувам. Одличен сум ученик, а лош наставник. Не знам да направам другите да платат за своите грешки. Не умеам да казнувам никого, најмалку да се одмаздувам. Вината ја преф...